Patron
Edmund Faustyn Biernacki, polski lekarz, ur. 19 grudnia 1866 w Opocznie, zm. 29 grudnia 1911 we Lwowie. Czołowy przedstawiciel tzw. polskiej szkoły filozofii medycyny.
Studiował medycynę na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie uzyskał dyplom w 1889 r. Od 1902 r. mieszkał we Lwowie, w 1908 r. został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Lwowskiego.
Jako pierwszy opisał znieczulenie nerwu łokciowego, będące objawem wiądu rdzenia kręgowego. Również jako pierwszy zaobserwował związek między szybkością opadania krwinek w osoczu a ogólnym stanem organizmu (objaw sedymentacji krwinek czerwonych).
Test na opad krwi, zwany odczynem Biernackiego (OB), należy do podstawowych badań diagnostycznych. Wartości powyżej normy mogą wskazywać na obecność stanu zapalnego, ewentualny proces nowotworowy lub inne zaburzenia czynności organizmu — wówczas niezbędna jest dalsza diagnostyka.
Edmund Biernacki wydał ponadto pierwszy polski podręcznik hematologii, zatytułowany "Zarys patologii krwi" (1906). Jest także autorem prac z filozofii medycyny: "Istota i granice wiedzy lekarskiej" (1899) i "Co to jest choroba" (1905).
Imieniem Edmunda Biernackiego nazwano w Mielcu ulicę, przy której mieścił się szpital w okresie powojennym.